"Mijn donor is mijn reddende engel"

De datum 7 november 2001 zal voor Sharida R. altijd speciaal blijven. Op die dag onderging zij een levertransplantatie en kreeg daarmee een nieuw leven. Een leven zonder pijn, dodelijke vermoeidheid en andere ziekteverschijnselen die horen bij een lever die nauwelijks meer functioneert. Zij kan haar zoontje weer zelf naar school brengen en is vast van plan om haar ervaringen in te zetten voor donorvoorlichting. "Als donor kun je iemand een ander het leven geven. Dat is het mooiste wat je als mens kunt doen."

Het begon allemaal sinds de geboorte van haar nu vijfjarige zoon. Sharida R. voelde zich vermoeid, kreeg snel blauwe plekken en haar bloed stolde slecht. Maar Sharida is een type van niet zeuren maar doorgaan. Hoe erg het met haar was had ze totaal niet door. De schrik was dan ook groot toen ze in 2000 te horen kreeg dat zij leed aan een ernstige leverziekte en zware medicijnen moest gebruiken. Het bleef bergafwaarts met haar gaan. De medicijnen hielpen niet en in maart 2001 werd duidelijk dat Sharida een nieuwe lever nodig had. In het UMC in Leiden werd onderzocht of zij in aanmerking kwam voor een transplantatie. Die uitslag was positief. Een moeilijke periode van wachten op een geschikte donor brak aan. Sharida: "De tijd begon te dringen. Het ging steeds slechter met mij. Ik zag het soms totaal niet meer zitten. Op zes november kwam eindelijk het bevrijdende telefoontje. Van pure emotie en opluchting reageerde ik daarop met een enorme huilbui. De transplantatie vond de volgende dag plaats. Hoewel ik positief was over de afloop, realiseerde ik me ook dat het mis kon gaan."

Gelukkig ging het allemaal perfect. De nieuwe lever functioneerde goed en er waren geen afstotingsverschijnselen of complicaties. "Een wonder", vindt Sharida R. "Ik was vrijwel meteen zonder pijn en voelde de energie in mijn lichaam terugkomen. Natuurlijk heb ik ook veel steun gehad van mijn familie. Zonder hen was mijn herstel vast niet zo snel gegaan. Ik mocht al na twee weken weer naar huis." En nog steeds gaat het in stijgende lijn met Sharida. De kwaliteit van haar leven is enorm vooruitgegaan. "Vóór de transplantatie kon ik eigenlijk niks meer. Nu loop ik hele stukken en kan zelf mijn zoontje naar school brengen en hem weer ophalen. Het lukt me zelfs hem op te tillen! En het allerbelangrijkste is misschien nog wel dat ik verlost ben van pijn. Ik voel me echt een ander mens."

Anderen redden

Orgaandonatie is van levensbelang, zo heeft Sharida aan den lijve ondervonden. En die boodschap wil zij ook naar buiten toe uitdragen. "Veel mensen laten zich niet als donor registreren op grond van verkeerde of gebrekkige informatie. En sommige Hindoestanen stellen bijvoorbeeld geen organen beschikbaar omdat zij geloven dat je je lichaam moet teruggeven zoals je het gekregen hebt. Ik stel daar tegenover dat datzelfde geloof ook zegt dat je iets goeds voor anderen moet doen. En wat is er nu mooier dan een deel van jezelf achterlaten om iemand anders het leven te geven? Ik wil mij dan ook actief met donorvoorlichting gaan bezighouden."

Eigen website

Sharida heeft een eigen website. "Je vindt daarop mijn persoonlijk verhaal over wat een transplantatie voor jezelf, je familie en vrienden betekent. Ook is er een gastenboek waarin mensen hun mening kunnen geven. Ik hoop dat er een levendige discussie zal ontstaan over donorregistratie. Daarnaast biedt de site veel informatie over alles wat met orgaandonatie te maken heeft. Mijn bedoeling is om met name onder Nederlanders van Hindoestaanse afkomst een bewustwordingsproces op gang te brengen. Veel allochtone patiënten moeten nog te lang wachten op transplantatie door een tekort aan allochtone donoren. Ik wil eraan bijdragen dat te verbeteren. Mijn donor was heel erg jong. Ik beschouw mijn donor als mijn reddende engel. Zonder hem/haar was ik er niet meer geweest. Dat zal ik mijn leven lang nooit vergeten."

De site van Sharida is te vinden op: www.chamaksu.com/shariswebsite